Sierżant David Budd z policji.
Dostaliśmy ostrzeżenie o zamachowcu-samobójcy.
Chce zaatakować w Londynie.
Nie rób tego, proszę. Nie ruszaj się.
Mężczyzna, który tu był to twój mąż?
Chce, żebyś zginęła?
Nie wierzę, że Talibowie
zaprowadzą w Afganistanie ład,
ani że iraccy bojownicy utworzą demokrację.
Nie zamierzamy przepraszać za przeszłość.
Nie pozwolisz, by spotkało mnie coś złego.
Powiedziałeś w Helmand, że gdybyś spotkał
jednego z drani, którzy nas tam wysłali,
zabiłbyś go bez mrugnięcia okiem.
- Policja! - Musisz dokończyć robotę.
To wymknęło się spod kontroli…
Nic mi nie jest.
Przeciwnie.
Dostanie pani tablet,
żeby nie powiązano materiału z pani sprzętem.
- Proszę się przedstawić. - Richard Longcross.
Przekazują jej informacje.
Co ona kombinuje? Dowiedz się.
- Julio. - Panie premierze.
- Niespodziewana wizyta. - Julia poluje na Numer 10.
Musimy coś zrobić. Szybko.
- Za kogo ona się uważa? - Wprowadzić plan w życie?
Chcę, żebyś był przy mnie.
Dlatego, że to nasz wybór.
Proszę rozważyć wystąpienie w St. Matthew’s.
Zostanie pani zauważona.
Policja będzie innego zdania.
Jest bardzo niebezpiecznym politykiem.
Trzeba ją powstrzymać.
Czego chcesz?
- Widziałeś tam kogoś? - Nie.
Zostań tutaj.
- Co jest w teczce? -Dokumenty.
Pokaż.
- Co jest? - Fałszywy alarm.
Minister Spraw Wewnętrznych, Julia Montague, została ranna
w zamachu w St. Matthew's.
Doszło do naruszenia bezpieczeństwa.
Przeszukano audytorium. Było czysto.
Chyba jednak nie!
Po dzisiejszym zamachu nie możemy wykluczyć…
...że snajper miał przynajmniej jednego wspólnika.
Wszyscy czekają na oświadczenie premiera.
Ogłoszono stan alarmowy.
Nadkomisarz Sharma.
W Londynie ogłoszono alarm.
Wszyscy funkcjonariusze policji postawieni w stan gotowości.
Trwa poszukiwanie sprawców.
Nagły przypadek.
Karetka przyjedzie za 15 min.
Tom Fenton? Nadkomisarz Sharma, SO 15.
Wiem, że to kiepski moment,
ale próbuję ustalić okoliczności wybuchu.
Świadkowie zeznali, że Tahir Mahmood
wszedł na scenę z teczką.
Nie widziałem tego.
Powiedział coś po eksplozji?
Zginął na miejscu.
Co się działo przed wybuchem?
Kim...
Konstabl Knowles zbliżyła się do sceny.
Wtedy nastąpił wybuch.
Spojrzałem na Budda, oczekując rozkazów.
Co robił?
Wyszedł z audytorium.
Gdy wrócił, na scenie pojawił się Mahmood.
- Co Budd robił na zewnątrz? - Nie wiem.
To chyba nie był zbieg okoliczności?
Przykro mi.
Spisz wszystko, co pamiętasz.
Wszystko.
Dobrze.
Dzięki.
Wszyscy są w głębokim szoku
i zadają sobie dwa zasadnicze pytania.
Po pierwsze, czy Julia Montague była celem tego ataku?
Po drugie, czy zamierzała przejąć Numer 10?
Nie znamy odpowiedzi na pierwsze pytanie.
A jeśli chodzi o drugie…
Od wielu miesięcy między nią a Premierem
dochodziło do tarć w sprawie bezpieczeństwa.
Montague była za zaostrzeniem regulacji i przyjęciem
kontrowersyjnej ustawy RIPA-'18.
Szefie.
Kamery były skierowane na panią minister.
Uzyskaliśmy szerszy obraz z monitoringu.
Pokaż klatka po klatce.
Nie widać czy wybuchła aktówka.
- Przekazałaś to Fort Halstead? - Tak.
To ich działka. Dzięki.
Zlokalizowałaś Budda?
Zaraz to zrobię. Zgarniemy go na przesłuchanie.
Jeszcze nie.
Pani sierżant!
David?
Co się dzieje?
Zbieramy urządzenia komunikacyjne z otoczenia pani minister.
Rozumiem...
Szukamy jakichkolwiek wskazówek.
Zgadzasz się na sprawdzenie twoich telefonów, komputerów
i innych urządzeń służbowych?
Chcielibyśmy również przeszukać twoje mieszkanie.
To rutynowe działanie.
Jasne. Chcę pomóc.
Dziękuję. Jeszcze telefon.
Dzięki.
Do roboty.
Spakuj ten komputer i wszystkie inne urządzenia.
Pani sierżant!
Otwórz.
Pogadajmy, póki pamiętasz szczegóły.
Tak jest.
Tom Fenton złożył już oświadczenie.
Pełniliście służbę z Kimberley Knowles
- podczas przemówienia. - Tak.
Fenton zeznał, że ty i Knowles
opuściliście salę przed wybuchem.
- Tak. - Czemu?
Zauważyłem kogoś na zewnątrz.
- Zachowywał się podejrzanie? - Poszedłem to sprawdzić.
Kto to był?
Co mówi Kim?
- Co? - Przykro mi.
Była bardzo blisko sceny, gdy doszło do wybuchu.
Zmarła w wyniku obrażeń.
To może być ważne.
Kto to był?
Tahir Mahmood.
W czym jego zachowanie było podejrzane?
Gdyby było, to bym go zatrzymał.
Co robił?
Mówił, że ma wiadomość dla pani minister.
Chciał się dostać za kulisy.
To chyba dziwne?
- Nie wiem. - Ważne przemówienie.
Przerwanie go popsułoby efekt.
Nie znam się na tym.
Mahmood miał teczkę.
Pokazał mi jej zawartość.
Dokumenty.
Jak dokładnie obejrzałeś teczkę?
- Zbadałem zawartość. - „Zbadałeś”?
Zajrzałem do środka. Same dokumenty.
Przeszukałeś go?
Nie miałem podstaw.
Był zaufanym doradcą rządowym.
Czyli go nie przeszukałeś.
Nie.
Z zeznań niektórych świadków
wynika, że bomba znajdowała się w aktówce.
Mamy nagranie pokazujące eksplozję.
Knowles zbliżyła się do sceny.
Tak.
Zaniepokoił ją widok Mahmooda.
- Możliwe. - To ty.
Działałeś wolniej.
Nie sądziłem, że on stanowi zagrożenie.
Czemu spytałeś: „co mówi Kim”?
Byłeś dowódcą.
Mogłeś wyprowadzić Mahmooda.
To drugi zamach na życie pani minister.
Pierwszy był atak snajpera.
W obu przypadkach...
ty dowodziłeś ochroną pani minister.
Tak jest.
Masz pecha? A może to przypadek?
- Tak. - Nie wierzę w przypadki.
Nic na to nie poradzę.
Pomóż mi zrozumieć coś innego.
Czemu pani minister?
Dlaczego nie premier?
Albo łatwiejszy cel.
Najpierw atak snajpera, teraz bomba na uczelni.
Co się dzieje?
Była najbardziej aktywnym członkiem rządu
w kwestii bezpieczeństwa narodowego, zanim dołączyłem do jej ochrony.
Louise.
Dziękujemy, że przekazałeś nam swoje urządzenia.
Wstępna analiza wykazała,
że w niektórych momentach wyłączałeś telefon komórkowy.
Po co?
Żeby nikt mi nie przeszkadzał. Żeby zaoszczędzić baterię.
Wyłączałeś moduł GPS, żeby nie można było cię namierzyć.
Nieprawda.
Sprawdzałeś jak głosowała pani premier.
Dlaczego?
Z ciekawości.
Masz chronić polityków niezależnie od ich przekonań.
Co cię zaciekawiło?
Nic szczególnego.
David...
Powiedz mi coś.
Czemu uciekłeś ze szpitala?
Nie uciekłem.
Towarzyszyłem pani minister.
Zjawili się ludzie z rządu.
- Chcieli mówić na osobności. - Wyszedłeś?
Nie stawiłeś się w swojej jednostce.
- Louise musiała cię namierzyć. - Nie było to trudne. Poszedłem do domu.
Czemu nie pomagałeś w śledztwie?
Chciałem być sam.
Byłeś ostatnią osobą, która miała kontakt
z potencjalnym zamachowcem.
David...
Czy jest coś, czego nie mówisz
o swoim stanie umysłu przed, po lub w czasie zamachu?
Nie.
Dobrze. Przeszukujemy twoje mieszkanie.
Masz gdzie przenocować?
Tak.
- To jej mąż. - Przepraszam.
- W porządku.
Próbowałam się do ciebie dodzwonić.
Zabrali mi telefon. Taka procedura.
Nie dałeś znać, że wszystko jest dobrze.
Bo nie jest.
Słyszałam, że zginęła policjantka.
Znałeś ją?
Pracowaliśmy razem.
Ten twój facet...
Będzie dobrym ojcem?
Ty jesteś ich ojcem. Zawsze będziesz.
- David... - Miałem ją chronić.
Teraz walczy o życie.
Pościeliłam ci kanapę. Muszę się położyć.
- Porozmawiamy rano? - Tak.
KLUCZE DI
...służby ratunkowe zostały wezwane o piątej rano.
Ze wstępnych ustaleń wynika,
że incydent nosi podobieństwo do ostatnich aktów terroru
z użyciem materiałów wybuchowych...
Ochrona pani minister.
- Jakieś wieści? - Zajmę się tym.
Operacja wciąż trwa.
Mogę do pana zadzwonić.
Dziękuję.
Poczekam.
Policja najbardziej obawia się tego,
że bomba została wyprodukowana przez samego zamachowca.
Funkcjonariusze jednostki antyterrorystycznej SO15
pracują 24 godziny na dobę.
Aresztowano jednak tylko mężczyznę i kobietę,
którzy byli zamieszani w zamach z 1 października.
Szefowa SO15, Anne Sampson,
jest pod coraz większą presją.
Według naszych informacji,
SO15 musi zmierzyć się z wyjątkowym zagrożeniem.
MINISTERSTWO SPRAW WEWNĘTRZNYCH
Komandor Anne Sampson.
Dziękuję za przybycie.
Premier poprosił, żebym pełnił obowiązki Ministra Spraw Wewnętrznych.
Wcale się nie cieszę, że obejmuję urząd
w takich okolicznościach.
Mam nadzieję, że Julia wkrótce do nas wróci.
Tymczasem moje priorytety są jasne.
Znaleźć sprawców zamachu i zneutralizować dalsze zagrożenia.
Liczę na waszą pomoc.
MI5 pracuje bez wytchnienia,
z pełnym poświęceniem.
ISIS zamieściło wpis na Tweeterze...
„Pozdrawiamy braci, którzy wbili nóż w serce Wielkiej Brytanii”.
Nie przyznali się do zamachu.
Nie podali szczegółów dotyczących sprawcy.
Nasi technicy badają miejsce zbrodni
i analizują nagrania z kamer monitoringu.
Mamy na razie tylko jednego podejrzanego.
Zginął na miejscu.
OBYWATELSTWO BRYTYJSKIE
Tahir Mahmood.
Nasz człowiek?
Przecież ich sprawdzamy.
Dowody mają charakter poszlakowy.
Został sprawdzony.
Nie miał żadnych powiązań z terrorystami.
Dlatego dostał tę pracę.
Dopiero analizujemy jego kontakty.
Przeprowadziliśmy serię nalotów.
Zatrzymaliśmy w nocy członków jego rodziny.
Jest za wcześnie, żebyśmy mogli kogoś wykluczyć…
Pytanie, jak to możliwe, że ochroniarze pani minister
przeoczyli bombę.
Nie słuchałeś?
Bomba została wniesiona przez Mahmooda.
Nie masz żadnych dowodów.
Próbujesz zwalić winę na MI5.
Przestańcie.
Musimy współpracować.
Dziękuję.
Wiem, że to będzie dla was trudne,
ale musimy mieć dostęp do wszystkich osób, które miały kontakt z Mahmoodem.
Będziemy współpracować, ale wszystko musi zostać poufne.
- Naturalnie. - Nic nie może wyciec!
Żadnych wycieków.
Wszystko wskazuje na to,
że ostatnie akty terroru są ze sobą powiązane.
Bomby prawdopodobnie zrobiła jedna osoba.
Możliwe, że mamy do czynienia z szeroko zakrojonym spiskiem.
Wspólnicy sprawcy są na wolności.
W tym również człowiek stojący na czele grupy.
Nie chcę zabrzmieć bezdusznie,
Muszę wiedzieć czy decyzja pani minister o tym,
że śledztwem kieruje MI5, wciąż obowiązuje.
To sprawa policji.
Dziękuję.
Nowa miotła.
Ten szef nie daje sobie wciskać kitu.
OBYWATELSTWO BRYTYJSKIE
David?
Co tu robisz?
Miałeś zadanie i zawiodłeś. Wybacz.
Roger Penhalion.
Zrobiliśmy wszystko, co mogliśmy. Przykro mi.
Z najgłębszym żalem potwierdzam,
że pomimo bohaterskich wysiłków służb ratowniczych,
Minister Spraw Wewnętrznych, Julia Montague,
zmarła w wyniku odniesionych obrażeń.
Pragnę wyrazić wdzięczność rządu
dla osób niosących pomoc,
a także przekazać wyrazy współczucia
dla ofiar wczorajszego ataku,
w którym zginęła nasza wybitna współpracowniczka, Julia Montague.
Modlimy się za jej przyjaciół i rodzinę.
Wczorajszy atak był czynem tchórzliwym,
popełnionym przez osoby nie mające żadnego szacunku dla naszych wartości,
tolerancji i rządów prawa.
Mój rząd i ja będziemy tropić spiski wymierzone przeciwko
jedności naszego narodu.
Nie zawsze rodzą się one poza naszą społecznością.
Zdarza się, że trawią ją od środka.
PRÓBA ZABÓJSTWA JULII MONTAGUE
ZABÓJSTWO JULII MONTAGUE
Kurwa!
Szefie. Mamy nagranie z Mahmoodem.
- Świetnie. - Puść jeszcze raz.
- To ta aktówka? - Tak. Patrz teraz.
Cholera.
Dalej.
Sprawdzamy jego tożsamość.
Dzięki, Louise.
- Nadkomisarz Sharma. - Dzień dobry.
Rob Macdonald. Od trzech lat w ministerstwie.
Od dwóch lat doradca Julii Montague.
Czemu nas interesuje?
Parę godzin przed wybuchem.
Jest teraz w ministerstwie.
Rayburn może go zgarnąć.
Proszę pani?
Dopiero co naprawiłam relacje z MSW.
Sama się tym zajmę.
Słucham?
Połącz mnie z Mikiem Travisem.
Tak jest.
Dave, to ja!
David!
Wiem, że wziąłeś moje klucze.
Od rana do ciebie dzwonię. Martwię się.
Otwórz, albo wezwę policję.
Dave, to ty?
Naprawdę wezwę policję!
Dave...
Co to jest?
Mosiądz.
Z czego?
Z łuski.
Jakiej łuski?
Pocisku.
Mój Boże...
Co jest, kurwa?
Przecież...
A co z nimi?
Co z Ellą i Charliem?
Ja...
- Zabieram cię do szpitala. - Nie. Nikt nie może się dowiedzieć.
Masz ranę oparzeniową i pęknięty bębenek.
- Zagoi się. - Za jakiś czas.
Nie udawaj, że wszystko gra.
Postrzeliłeś się.
Niezupełnie.
To był ślepak.
Wiedziałeś o tym?
Nie wiedziałem.
Nie wiem, jak do tego doszło.
Wracaj do dzieci.
Nie zostawię cię w takim stanie.
Zamknięto stację Waterloo i wezwano saperów.
...okazało się, że to fałszywy alarm. Pociągi już kursują.
Mają jednak opóźnienia.
...mieszkańcy Londynu obawiają się,
że dojdzie do kolejnych zamachów.
...kolejny fałszywy alarm.
anulowano urlopy wszystkich funkcjonariuszy policji...
Dziś nie mogę. Odwiedziła mnie przyjaciółka.
Przeżywa kryzys.
Czemu jesteś w czapce?
Żeby było mi ciepło.
- W domu nie nosi się czapki. - Mówiłeś, że to niemądre.
Więc jestem niemądry. Pizza smakuje?
- Niezła. - Może być.
Co się stało, tato?
Nic. Uściskajcie mnie.
Dobrze się czujesz?
- Zrobiłem dziś coś niemądrego. - Nosiłeś czapkę?
To też.
Bardzo was kocham.
Zajadajcie.
O Julii Montague było bardzo głośno
w ciągu ostatnich tygodni.
Była kojarzona z kontrowersyjną ustawą RIPA-'18,
którą starała się przeforsować.
Stała się przez to celem protestów
grup propagujących swobody obywatelskie.
Podczas wcześniejszego ataku
jej samochód został ostrzelany przez snajpera….
Zamknij drzwi.
Dzwoniła Anne Sampson z SO15.
Chcą z tobą porozmawiać.
Tylko ze mną?
Jezu Chryste...
Wielokrotnie mnie zapewniała, że nie chce
narażać naszych relacji.
Gwarantuje pełną dyskrecję.
- Chodzi tylko o rozmowę. - To nie był mój pomysł.
Tylko rozmowa i przeszukanie.
Czego?
Twojego domu i samochodu pod kątem materiałów wybuchowych.
Serio?
Nikt się nie dowie.
Załatwię ci adwokata.
Czemu nie przesłuchają ciebie?
Dość!
Niczego nie znajdą.
Jest wiarygodne wytłumaczenie.
Masz się go trzymać.
Już idę.
Zaraz wrócę.
- Mało zjadłeś. - Muszę wracać do pracy.
Nie doszedłeś do siebie.
Dzieje się coś dziwnego.
Jak to?
Ktoś majstrował przy mojej broni. Była za panelami, potem ją przeniosłem.
Ktoś przeszukał moje mieszkanie.
Policja.
Gdyby znaleźli nielegalną broń,
nie nabiliby jej ślepakami.
To ktoś inny. Zna się na rzeczy.
Ma jakiś cel.
Kto to może być?
Pan Macdonald dobrowolnie zgodził się na przesłuchanie
w obecności adwokata.
- Dziękujemy za wsparcie. - Chętnie pomogę.
Zacznijmy od zamachu w St. Matthew's.
Co pan robił tego dnia?
Rano byłem w Izbie Gmin, potem w ministerstwie.
Nie pojechał pan z panią minister?
Niestety nie mogłem.
Miałem zbyt dużo pracy przy ustawie RIPA-'18.
- Raczej „stety”. - To było ważne wystąpienie.
Byłem potrzebny na miejscu.
Pokazuję panu Mcdonaldowi zdjęcia z Pałacu Westminsterskiego.
Kto na nich jest?
Ja i Tahir Mahmood.
Jakie łączyły was relacje?
- Dobre. - Czemu pan kłamie?
Mój klient mówi prawdę.
Proszę przedstawić dowód.
Według eksperta czytającego z ruchu warg
rozmowa była nieprzyjemna.
Tak bywa w polityce.
Przy kilku piwach wszystko sobie wybaczamy.
Czyli miał pan dobre relacje z Mahmoodem.
Tak, ale nie przyjaźniliśmy się.
Jesteśmy w szoku, że mógł być w to zamieszany.
Co robi pan na tym zdjęciu?
Zdaje się, że...
przekazuję Tahirowi materiały dotyczące przemówienia.
Skąd wziął pan aktówkę.
- Należała do Tahira. - Zwlekał pan z odpowiedzią.
Wciąż nie doszedłem do siebie. Musiałem sobie przypomnieć.
To aktówka Tahira.
Zostawił ją u mnie. Oddałem mu ją.
Było w niej coś podejrzanego?
Nie.
Czemu nie dał mu pan samych dokumentów?
Bo chcieliśmy oddać mu aktówkę.
„My”?
Ja.
Sprawdziliśmy rejestr połączeń Tahira.
Tuż przed wybuchem odebrał telefon.
To pan do niego dzwonił.
W jakim celu?
Żeby upewnić się, że wszystko w porządku.
Byłem zły, że nie mogę tam być.
- Nie wszystko było w porządku. - Słucham?
Mahmood chciał przerwać przemówienie.
- Nie z mojego powodu. - Dziwne.
Wdarł się na scenę parę minut po tym,
jak rozmawiał z panem.
Nie wspomniał, że ma taki zamiar?
- Nie. - Nie pytał pana o radę?
Nie mam pojęcia, co nim kierowało.
Prześledziliśmy ruchy Tahira. Spotkał się z panią minister.
Rozmawiał z Robem Macdonaldem.
Zatrzymał go David Budd.
Czemu nie zauważył bomby?
Dzień dobry.
Sierżant Budd. Chcę mówić z szefem ochrony.
Zna mnie.
Oczywiście. Ochrona?
Pani minister miała wtedy gościa.
Rozumiem.
22.00.
HOTEL BLACKWOOD
- Co się stało? - Nie wiem. Wybacz.
Cholera. Może złapiemy go w lobby albo w windzie?
- Spróbujmy. - Dobrze.
Schody?
Nie wiem co powiedzieć.
Kto ma dostęp do twardych dysków?
Sprawdziłem logowania. Nikt przy nich nie grzebał.
Sprawdziliście Mahmooda pod kątem
powiązań z terrorystami?
Nic nie znaleźliśmy. Dom Macdonalda czysty.
Żadnych materiałów wybuchowych.
Nie wiadomo czy bomba cały czas była w aktówce,
czy Mahmood odebrał ją na miejscu.
Nie mamy też nagrań zza kulis.
W porządku.
Co z Davidem Buddem?
Nagrania potwierdzają jego wersję.
Wciąż jest podejrzany.
Ponownie przesłuchamy Nadię Ali.
Boi się, ale może nas doprowadzić do konstruktora bomb.
Panicznie boi się męża, ale wiem co zrobić,
by ją przekonać, że może nam zaufać.
Policja obawia się, że bomby były dziełem jednej osoby.
Mamy podejrzanego o dokonanie zamachu,
w którym zginęła Julia Montague...
...nie ujawniamy jego nazwiska.
Nie wiemy jeszcze, czy działał sam,
czy miał wspólników,
oraz czy był członkiem organizacji terrorystycznej.
Zmieniłeś wizerunek?
Jakie będą teraz losy ustawy RIPA-'18?
Czapka?
Jest w niej cieplej.
Zdejmij ją.
I tak będziesz musiał.
To nie rana od wybuchu. Co się stało?
Naprawiałem kuchenkę. Schyliłem się nad palnikiem.
Myślałem, że dopływ gazu jest odcięty.
Włączyłem iskrę...
Dziękujemy, że zgodziłaś się na rozmowę. Jeśli czegoś nie zrozumiesz,
możesz spytać swojego adwokata lub Odpowiednią Osobę Dorosłą.
Możemy też robić przerwy.
- Rozumiesz? - Tak.
Rozmowę poprowadzi sierżant Budd.
-As-salaam alaikum. -Alaikum salaam.
Powiedziałem: „Pokój z tobą”,
a świadek odpowiedział: „I z tobą”.
Jak się czujesz, Nadio?
Jesteś onieśmielona.
Dlatego poproszono mnie żebym z tobą porozmawiał.
To było straszne.
Wtedy w pociągu.
Cieszę się, że nikt nie ucierpiał.
Ja też. Dziękuję, że mi pomagasz.
Chciałbym zadać ci kilka pytań
o bombę z pociągu. Zgadzasz się?
Musisz to powiedzieć. Nagrywamy rozmowę.
Przepraszam. Tak.
Skąd miałaś tę bombę?
Wiem, że się boisz. Ochronimy cię.
Ufasz mi?
- Nadio... - Przepraszam. Tak.
Kto ci dał bombę?
Mój mąż.
Poinformowałam moją klientkę
o zasadach zeznawania przeciwko małżonkowi.
Odpowiednia Osoba Dorosła wie,
że Nadia zeznaje z własnej woli.
Dziękuję.
Twój mąż dał ci pas szahida?
Tak.
Wiem, że się denerwujesz, ale dobrze sobie radzisz.
Bardzo dobrze.
Twój mąż sam zrobił bombę?
Nie spiesz się.
Sam ją zmontował?
Nie.
Dostał ją od kogoś?
Musimy znaleźć tego człowieka.
Zabił wiele osób. Ofiar będzie jeszcze więcej.
- Powiedział, że to prezent. - Od kogo?
Nie chciał ujawnić.
Rozumiem.
Dobrze ci idzie. Bardzo nam pomagasz.
Spotkał się z kimś?
Mnie nie było wolno.
Wiedzieć, z kim się spotykał?
Zamykał mnie w domu, gdy wychodził.
Na pewno bardzo się bałaś. Było ci przykro.
Wymienił jakieś nazwisko?
Miał podejrzanych znajomych?
- Pewnego razu... - Co się wydarzyło?
Zamknął mnie w domu.
Bał się, że sąsiedzi usłyszą mój płacz.
Co zrobił?
Wsadził mnie do samochodu. Pojechałam z nim.
Dokąd?
Na jakiś parking.
- W Londynie? - Chyba tak.
Jechaliście długo czy krótko?
- Najwyżej 20 min. - Wspaniale.
Co się wydarzyło na parkingu?
Spotkał się z mężczyzną, który coś mu dał.
To bardzo ważne informacje.
Co mu dał?
Nie pamiętam.
Walizkę albo aktówkę?
David...
Nie pamiętasz, co to było?
Świadek kręci przecząco głową.
Jak wyglądał ten mężczyzna?
Nikt cię nie skrzywdzi. Jesteś bezpieczna.
To był Azjata?
Świadek potakuje. Dziękujemy, Nadio.
Poznajesz któregoś z tych mężczyzn?
Przyjrzyj się uważnie.
Nie wiem. Może tak.
Zróbmy przerwę.
Poproszę kolegów, żeby przynieśli
mapy i zdjęcia satelitarne.
Spróbujemy zlokalizować ten parking.
Przerwa w przesłuchaniu. Godzina 15.50.
Cześć.
Dobra robota.
Wreszcie coś mamy.
Jeśli jest tam monitoring,
- może Nadia rozpozna go na nagraniach. - Zobaczymy.
Louise.
Dzieją się różne rzeczy. Za kulisami.
Ktoś przeszukał moje mieszkanie.
Nie znaleźliśmy śladów włamania.
To grubsza sprawa.
Tahir pełnił ważną funkcję w ministerstwie.
Nie został odpowiednio sprawdzony. Kto za to odpowiada?
Ktoś znacznie wyżej postawiony niż ja.
Tahir nie mógł działać sam.
W aktówce nie było bomby.
Ktoś mu ją dał,
albo gdzieś ją dla niego zostawił.
Kto?
Pani minister nocowała w hotelu Blackwood.
Przyjęła tam tajemniczego gościa.
Miał przepustkę. Ochrona go nie zatrzymała.
Przedstawił się jako Richard Longcross. Widziałem nagranie.
Ktoś zatarł ślady tej wizyty.
To robota MI5.
Nie prowadzę śledztwa w sprawie MI5, tylko w sprawie Tahira.
Przykro mi. Koniec tematu.
Zabito ją na mojej zmianie.
Chcę pomóc dopaść tych drani.
Może nie powinieneś.
Jak Sampson mogła zaangażować go w śledztwo?
Jest podejrzany.
Dopuścił do dwóch zamachów.
Sprawdzał aktówkę Mahmooda.
On coś ukrywa.
- Mamy coś? - Na razie nic.
Napisy: Maciej Dymek